Sunlit Walk at Sular Vadisi (eng-tr)

Two days ago the weather pulled a classic “come outside” move—bright sun, crisp air, and that calm feeling you only get when the sky is that clean blue. I’m not working these days, so it would’ve felt like a crime to stay at home. The moment I saw the light, I had my breakfast, got ready, and stepped out with that little excitement that only a spontaneous walk can give.

İki gün önce hava tam bir “dışarı çık” havasıydı—güneş parlak, hava serin ama iç açıcı, gökyüzü masmavi. Şu sıralar çalışmadığım için evde kalmak bana ağır geliyordu. Güneşi görür görmez kahvaltımı yaptım, hazırlandım ve o yürüyüş heyecanıyla dışarı çıktım.

Not far from home there’s a place I love: Sular Vadisi. It’s about a half-hour away on foot, and even the walk to get there feels like part of the therapy. I reached the park in around twenty minutes, and with every step my mind got quieter—like someone was slowly turning down the volume of the week.

Eve çok uzak olmayan, benim çok sevdiğim bir yer var: Sular Vadisi. Yürüyerek yaklaşık yarım saatte gidilebiliyor ve oraya yürümek bile başlı başına iyi geliyor. Yaklaşık yirmi dakikada vardım ve yürüdükçe zihnim sanki sakinleşti—haftanın sesi kısılıyordu resmen.

Once I was there, I stayed on the walking path for nearly an hour. The red track stretching forward, bare winter branches framing the sky, and that gentle winter sun—everything felt simple and clean. I took lots of photos along the way because I wanted to share the mood, not just the place.

Oraya varınca parkurda neredeyse bir saate yakın yürüdüm. Kırmızı yürüyüş yolu, kışın yapraksız dalları, tertemiz gökyüzü ve güneşin yumuşak ışığı… her şey sade ve ferah hissettirdi. Sizin için de bol bol fotoğraf çektim; sadece yeri değil, o hissi de paylaşmak istedim.

And yes—sunlight matters. Even on a cold day, feeling the sun on your face is like a tiny refill button. I kept thinking, “This is my vitamin today.” It wasn’t a big adventure, but it was exactly what my body and my mood needed.

Ve evet—güneş gerçekten çok şey değiştiriyor. Hava soğuk olsa bile yüzüne güneş vurunca insanın içi ısınıyor. Kendi kendime “bugünkü vitaminim bu” diye düşündüm. Büyük bir macera değildi ama bedenimin ve ruh halimin tam ihtiyacı olan şeydi.

After that, walking all the way back home felt like it would be too much, so I took the bus. About 15 minutes on the bus, then another 10 minutes and I was home—tired in the good way, the peaceful way.

Sonrasında eve tamamen yürüyerek dönmek yorucu olacaktı, o yüzden otobüse bindim. Otobüsle yaklaşık 15 dakika, sonra da 10 dakika derken eve vardım—ama o güzel yorgunlukla, huzurlu bir şekilde.

I’m planning to do this whenever the day is sunny, even if it’s cold. And honestly, I want to keep walking even on cloudy days too—as long as I dress warm. Because I know myself: if I stay inside too much, my energy drops, my mood gets heavy, and yes… the “snack gravity” starts pulling harder.

Güneşli olduğu her gün—hava soğuk olsa bile—bunu yapmayı planlıyorum. Hatta iyi giyinirsem bulutlu günlerde de çıkmak istiyorum. Çünkü kendimi biliyorum: evde çok oturursam enerjim düşüyor, ruh halim ağırlaşıyor ve evet… atıştırmalık çekim alanı da güçleniyor.

Walking helps me stay balanced. It’s good for my body, but even more, it’s good for my mind. And I’m grateful to the Wednesday Walk community for giving me a reason to show up for myself—more regularly, more intentionally, and with a little bit of discipline that actually feels kind.

Yürüyüş bana denge veriyor. Bedenime iyi geliyor ama belki daha da önemlisi zihnime iyi geliyor. Wednesday Walk topluluğuna da kendim için düzenli şekilde “orada olma” sebebi verdiği için teşekkür ediyorum—daha düzenli, daha bilinçli ve bana iyi gelen bir disiplinle.