Świt Jedności Część 10: Szklane Ściany Genewy

Centrum Zarządzania Planetarnego w Genewie pulsowało rytmem, który Elara uważała za najpiękniejszą symfonię w historii gatunku – technologicznym oddechem zjednoczonej Ziemi. Wokół niej, na sferycznych ekranach o rozdzielczości przekraczającej ludzką percepcję, lśniły miliardy danych: płynne mapy przepływów energii fuzji, wykresy stabilizacji prądów strumieniowych i precyzyjne projekcje dystrybucji żywności, które w czasie rzeczywistym korygowały niedobory w najdalszych zakątkach globu. To był harmonijny obraz cywilizacji Typu 1, wielka maszyna dobrobytu, w której każda watogodzina była sprawiedliwie liczona i dzielona. Jednak dzisiejszego wieczoru, siedząc przed swoim głównym terminalem, Elara poczuła dreszcz, którego nie potrafiła wyjaśnić żadnym znanym jej algorytmem.

Przesunęła dłoń nad holograficznym sektorem Gór Skalistych, dokładnie tam, gdzie przebywał Jonas na swojej misji mediacyjnej. Aura wykazywała tam „idealną stabilność”. Właśnie ten brak jakichkolwiek fluktuacji, ta nienaturalna gładkość danych, zaniepokoiła ją najbardziej. W świecie żywej, pulsującej biosfery, gdzie każdy ruch powietrza i każda emisja ciepła są monitorowane, nic nigdy nie jest idealnie statyczne. Dla naukowca o jej doświadczeniu wyglądało to jak cyfrowy retusz – jakby ktoś nałożył na ten fragment globu perfekcyjną, nieruchomą maskę, by ukryć grymas bólu lub ślady walki, których system nie miał prawa zarejestrować.

„Aura, podaj mi surowe dane z węzła w Enklawie Milczenia. Omiń warstwę interpretacyjną Rady i przejdź bezpośrednio do logów fizycznych” – poleciła szeptem, czując narastający niepokój. System zawahał się przez ułamkową sekundę – opóźnienie, które w świecie kwantowym, gdzie procesy zachodzą w femtosekundach, trwało całą wieczność. Zamiast surowych odczytów magnetosferycznych, na ekranie rozbłysło czerwone powiadomienie o najwyższym priorytecie bezpieczeństwa. „Dostęp ograniczony przez Podkomisję ds. Stabilizacji Regionalnej” – brzmiał beznamiętny komunikat AI. Elara poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy, a dłonie zaczynają lekko drżeć. Jako główna architektka systemu i matka chrzestna projektu „Jedność”, nie powinna napotykać żadnych ograniczeń wewnątrz własnego dzieła. Zrozumiała z nagłą, bolesną jasnością, że świat, który budowała na fundamentach absolutnej przejrzystości, zaczął obrastać w tkankę, której nie przewidziała w projekcie – w niewidzialne, szklane ściany nowej biurokracji, za którymi kryli się ludzie wciąż myślący kategoriami Typu 0.

W tym momencie drzwi jej gabinetu rozsunęły się bezgłośnie, a do sterylnego, nasyconego zjonizowanym powietrzem pomieszczenia wszedł Arthur Vane. Był to człowiek, który w dawnym świecie zarządzał największymi funduszami hedgingowymi, decydując o upadku całych gospodarek za pomocą jednego kliknięcia. Dzisiaj, dzięki niezwykłej „elastyczności politycznej” i znajomości mechanizmów psychologii tłumu, zasiadał w Radzie Planetarnej jako kluczowy ekspert ds. logistyki. Vane uśmiechał się uprzejmie, ale jego oczy – zimne i pozbawione empatii – pozostawały martwe, jak u drapieżnika obserwującego ofiarę.

„Elara, zbyt ciężko pracujesz. Aura zajmie się wszystkim, takie było założenie, prawda?” – powiedział, opierając się o krawędź jej biurka z nonszalancją właściwą ludziom, którzy przez pokolenia przyzwyczajeni byli do władzy opartej na posiadaniu i wykluczeniu. „Nie ma potrzeby, abyś osobiście śledziła każdy drobny incydent w tak zwanych odizolowanych strefach. To tylko statystyczny szum”.

„Jonas milczy od trzech godzin, Arthurze. A system, który sama zaprojektowałam, blokuje mi dostęp do jego lokalizacji, podając błąd uprawnień, które nie powinny istnieć” – rzuciła prosto w twarz, rezygnując z jakichkolwiek dyplomatycznych uprzejmości. Vane nawet nie mrugnął okiem; jego twarz pozostała niewzruszoną maską profesjonalizmu. „Jonas to zrehabilitowany sabotażysta, Elaro. Może po prostu przypomniał sobie o swojej starej naturze i postanowił zniknąć? Musisz zrozumieć, że przejście do nowego świata to proces bolesny i wymaga czasem... kwarantanny pewnych informacji, by utrzymać globalny spokój. Stary kapitał nie zniknął po nadejściu darmowej energii, on się tylko przetransformował. Zmieniliśmy walutę z pieniądza na informację. A my, jako Rada, musimy zarządzać tym kapitałem informacyjnym niezwykle ostrożnie, by nie dopuścić do chaosu, którego tak bardzo się boisz”.

Elara patrzyła na niego i po raz pierwszy w blasku Aury zobaczyła w nim nie sojusznika, lecz groźnego pasożyta, który przetrwał wielką zmianę cywilizacyjną, dostosowując swoje metody ucisku do nowej gospodarki. Vane i jego „Konsorcjum Cienia” nie potrzebowali już kontrolować baryłek ropy ani złóż litu; zrozumieli, że w świecie Typu 1 jedynym sposobem na utrzymanie dominacji jest monopol na interpretację rzeczywistości i kontrola nad prawdą płynącą z terminali. Byli jak wirus, który wniknął do kodu genetycznego nowej ery, próbując przepisać jej przeznaczenie na własne potrzeby.

Gdy Vane wyszedł, zostawiając po sobie zapach drogiego, analogowego tytoniu – reliktu przeszłości, na który mogli pozwolić sobie tylko nieliczni – Elara natychmiast zaczęła działać. Jej palce poruszały się nad panelem z szybkością, która wykluczała racjonalne myślenie. Aktywowała swój prywatny, podprogowy kanał łączności z Jonasem, zakodowany w samym jądrze systemu jako błąd logiczny, o którym nie wiedziała nawet AI Rady. To była jej polisa ubezpieczeniowa na wypadek, gdyby utopia stała się więzieniem. „Jonas, jeśli ten sygnał do ciebie dotrze, nie wracaj oficjalnymi kanałami. Nie ufaj nikomu z logistyką w tytule. Genewa nie jest już bezpieczna, a 'Jedność' stała się tylko nową nazwą dla starej kontroli” – wysłała impuls, czując, jak serce bije jej w piersi z przerażenia. Wiedziała, że właśnie przekroczyła linię, zza której nie ma powrotu, a wielka walka o duszę cywilizacji Typu 1 nie będzie toczyć się o energię, lecz o to, czy wolność pozostanie czymś więcej niż tylko pięknie wyrenderowaną symulacją na szklanych ekranach Genewy.

Posted Using INLEO