Liquidambar Forest: A Journey Whose Scent Remains in Memory, Whose Silence Touches the Soul - Sığla Ormanı: Kokusu Hafızada, Sessizliği Ruhunda Kalan Yolculuk ( EN-TR)

​Some natural landscapes are not just seen, but felt. The Liquidambar forest was exactly such a place for me. As we sailed along a stream that flowed through the forest, the winding mountains, the pines silently accompanying nature, and the cliffs stretching towards the sky, awakened a sense of curiosity in me even before we reached the forest. It was as if nature was slowly opening its curtains, saying, "The real view is about to come."

Bazı doğa manzaraları vardır ki; sadece görülmez, aynı zamanda o doğayı hissederiz. Sığla ormanı da benim için tam olarak böyle bir yer oldu. Tekneyle ormanın içinden geçen bir akarsu üzerinden ilerlerken kıvrılan dağlar, doğaya sessizce eşlik eden çamlar ve gökyüzüne uzanan kayalıklar, daha ormana varmadan içimde bir merak duygusu uyandırdı.. Sanki doğa perdelerini yavaş yavaş aralıyor ve "asıl manzara birazdan" diyordu.

This forest, designated as the Sığla Forest Nature Reserve, is located in the Bucak district of Burdur province in the Mediterranean region. Boat trips are available on the stream that flows through the forest. We, two groups of friends, set off from Antalya city center in our own vehicles. After about an hour and a half of driving, we arrived near the Karacaören Dam, close to the forest, and parked our cars there. The first stop on the lake shore was Gölbaşı Restaurant. We were going to have a short break and breakfast there. The boat wasn't due to depart yet. After breakfast, we waited for the boat to leave. The restaurant's garden was surrounded by short wooden slats. Yellow, dried leaves cascading down the narrow paths along the lake's edge beautified the surroundings. From the shore, the calm and quiet state of the dam stretched out into the forest. The shimmering reflections on the water were like a painting extending to our tables. The breakfast we had here transcended being just a breakfast; accompanied by the birdsong and the tranquility of the water, it brought the joy of the day. The warmth of the tea blended with the coolness of the air; we were experiencing a perfect balance of nature.

Sığla Ormanı Tabiat Koruma alanı olarak geçen bu orman, Akdeniz bölgesinde Burdur ilinin Bucak ilçesindeki sınırlarında yer alıyor. Sığla Ormanı Tabiat Koruma alanında ormanın içinden geçen çay üstünden teknelerle geziler sağlanıyor. Bizler iki grup arkadaşlarla beraber kendi özel araçlarımızla Antalya'dan merkezden yola çıktık. Yaklaşık bir buçuk saat süren yolculuktan sonra, ormana yanın olan Karacaören Barajının yakınına gelerek araçlarımızı burada park ettik. Göl kıyısında ulaştığınız ilk nokta Gölbaşı Restoran oldu. Burada kısa bir mola vererek kahvaltı yapacaktık. Teknenin kalkmasına daha vardı. Kahvaltıdan sonra teknenin kalkacağı saati beklemeye başladık. Restoranın bahçesi ahşap kısa çıtalarla çevrilmiş. Gölün kenarındaki dar kısa yolların üstüne süzülen sarı kurumuş yapraklar etrafı güzelleştirmiş. Kenardan barajın durgun ve sessiz hali ormanı içinde uzayıp gidiyor. Suyun üzerinde titreyen yansımalar, masalarımıza kadar uzayan bir tablo gibiydi. Burada yaptığımız kahvaltı, bir kahvaltı olmaktan çıkmış; kuş sesleri ve suyun dinginliği eşliğinde , günün mutluluğunu getirmişti. Çayın sıcaklığı ile havanın serinliği birbirine karıştı; tam bir doğa dengesini yaşıyorduk.

After breakfast, we boarded a boat with about 20 seats waiting right next to the restaurant. This boat trip lasts about an hour. The price is 400 TL, which is almost 10 dollars. At that moment, it didn't feel like a simple trip; it was more like embarking on a secret journey into the heart of the forest. As the boat slowly began to move, the lake unfolded before us like a serene mirror. The mountains, cliffs, and sweetgum trees created a second world on the water. It became difficult to distinguish between the real landscape and its reflection.

Kahvaltının ardından, restoranın hemen yanında bekleyen yaklaşık 20 kişilik tekneye bindik. Bu tekne gezisi yaklaşık bir saat sürüyor. Bir saatlik tekne gezisi için 400TL alınıyor. Yani nerdeyse 10 dolar ediyor. O an hissettiğim basit bir gezi değildi; adeta ormanın kalbine doğru gizli bir yolculuğa çıkmak gibiydi. Tekne yavaşça hareket etmeye başladığında göl, sakin bir ayna gibi önümüze serildi. Dağlar, kayalıklar ve sığla ağaçları, suyun üzerinde ikinci bir dünya kurmuştu. Gerçek manzara mıydı yoksa yansıma mı ayırt etmek zorlaşmıştı.

A slight sense of adventure surged within me as we passed through the narrow, rocky passages. The silence of the water, the majesty of the rocks, and the scent of the forest mingled together. The faint fragrance of sweetgum resin filled the air, and the wind ruffled the hair of everyone on the boat. Time here didn't rush by as it did in the city; it seemed to slow down deliberately.

Dar kayalık geçitlerden geçerken içimde hafif bir macera duygusu kabardı. Suyun sessizliği, kayaların heybeti ve ormanın kokusu birbirine karıştı. Sığla ağaçlarının hafif reçine kokusu havayı dolduruyor, rüzgar teknede bulunan herkesin saçlarını savuruyordu. Burada zaman şehirdeki gibi koşmuyordu; sanki bilinçli bir şekilde yavaşlıyordu.

As the boat moved through the forest across the river, the sounds around it faded. Neither the engine noise nor the conversations remained... A silence reigned, as if nature spoke its own language. At that moment, I understood that this forest wasn't just a place to visit; it was like a sanctuary that allowed one to hear their inner voice anew.

Tekne çayın üstünden ormanın içinde ilerledikçe çevresindeki sesler azaldı. Ne motor gürültüsü kalmıştı ne de konuşmalar... Doğanın kendi diliyle konuştuğu bir sessizlik hakimdi. O an anladım ki bu ormanın sadece gezilecek bir yer değil; insanın iç sesini yeniden duymasını sağlayan bir sığınak gibiydi.

As we passed through the narrow rocky passages, I looked up, searching for the sky. There was a thin strip of blue between the high rocks. It was as if even the sky whispered to it. There was an indescribable scent of nature in the air. Not sharp like perfume, nor ordinary, just as it should be... Everyone on the boat was lost in thought, contemplating the lake and the beauty around it.

Dar kaya geçitlerden geçerken başımı yukarı kaldırıp gökyüzünü aradım. Yüksek kayaların arasında kalan ince mavi şerit vardı. Sanki gökyüzü bile buraya fısıltıyla sızıyordu. Havada tarif edilemeyen bir doğa kokusu vardı. Ne parfüm gibi keskin ne de sıradan tam olması gerektiği gibi... Teknedeki herkes düşüncelere dalıp, gölü ve etrafındaki güzellikleri inceliyordu.

As the boat moved forward, the scenery grew more beautiful. The reflection of the river, like a mirror, gently rippled and lapped against the rocks and grass along the shore. Everyone savored this beautiful view, simply looking, taking pictures, and remaining silent. The gentle movement of the water, the birdsong echoing from the rocks, and the harmony the wind made with the trees... It was as if they had all come together to form an invisible rule: "You mustn't rush here."

Tekne ilerledikçe manzaralar daha da güzelleşiyordu. Çayın ayna gibi yansıyan görüntüsü hafif hafif dalgalanıyor ve kıyıda duran kayalıklara ve otlara çarpıyordu. Herkes bu güzel manzaranın tadını çıkarıyor ve sadece bakıp resim çekip, susuyordu. Suyun hafif hareketi, kayalardan yankılanan kuş sesleri ve rüzgarın ağaçlarla yaptığı anlaşmalar... Hepsi bir araya gelip "burada acele etmeyeceksin" diyen bir görünmez kural koymuş gibiydi.

I didn't rush either. Sometimes I would come to the edge of the boat and look at the reflections on the water. I couldn't decide whether the mountain was real or the water was more real. Perhaps that was the most beautiful thing. In a place where reality and reflection blended together, one's own thoughts also became clearer.

Ben de acele etmedim. Bazen teknenin kenarına gelip, suyun üzerindeki yansımalara baktım. Dağ mı gerçekti, su mu daha gerçekti, karar veremedim. Belki de en güzeli buydu. Gerçekle yansımanın birbirine karıştığı bir yerde, insanın kendi düşünceleri de berraklaşıyordu.

With each step the boat took deeper into the forest, the chapter of my inner world about the city closed a little more. Only the chapter of nature remained. Perhaps this was precisely what they call finding yourself, not just getting lost among the trees and rocks.

Teknenin ormanın derinliklerine ve içine doğru her ilerleyişinde içimdeki şehir sayfası biraz daha kapandı. Geriye sadece doğanın sayfası kaldı. Ağaçların ve kayalıkların arasından kaybolmak değil; kendini bulmak dedikleri şey belki de tam olarak buydu.

From the bow and stern of the boat, a narrow passageway stretched between the rocks, its green reflection visible in the water. It was like a mirror, concealing the entire forest within. As the boat navigated these natural passageways, one felt as if they were being drawn into the forest.

Teknenin başından ve sonundan kayalıkların arasında uzanan dar geçit ve suya düşen yeşil yansıma görülüyordu. Bu adeta bir ayna gibi; ormanın tamamını içinde saklıyor. İşte tekne tam olarak bu doğal geçitlerden ilerlerken, insan kendini ormanın içine doğru çekiliyormuş gibi hissediyor.

At one point, we passed between rather large rocks rising above the water. It was as if nature was first showing us the outer door and then inviting us into the inner chambers. The sky was hidden behind clouds. But the light was generous enough to reveal all the shades of green. After a small bend, the boat entered a narrow valley where the rocks opened up, and above it, the lake appeared, almost like a perfect mirror. The trees, mountains, and sky had created a second world in the water. This was one of the places where the boat slowed down the most; because it wasn't a view one could glance at and rush past. It was as if the water had encompassed and hidden the entire forest...

Bir ara suyun üstünde yükselen oldukça büyük kayalıkların arasından geçtik. Sanki doğa önce dış kapıyı gösterip sonra iç odalara doğru davet ediyordu. Gökyüzü bulutların arkasına saklanmıştı. Ama ışık, yeşilin bütün tonlarını ortaya çıkaracak kadar cömertti. Tekne küçük bir virajdan sonra kayalıkların açıldığı dar bir vadi ve üzerinde neredeyse kusursuz bir ayna gibi duran göl görülüyordu. Ağaçlar, dağlar ve gökyüzü suyun içinde ikinci bir dünya kurmuştu. Burası teknenin en yavaşladığı yerlerden biriydi; çünkü burası insanın bakıp da aceleyle geçebileceği bir manzara değil. Sanki su, bütün ormanı içine alıp saklamış gibi...

It was at this point that the sense of time slowed down. What time was it, how many kilometers had we covered, did our phones have reception... all of that became completely irrelevant. The only thing that mattered was the silent company of the rocks and trees around us as we glided across the water.

İşte tam bu noktada zaman duygusu da yavaşladı. Saat kaçtı, kaç kilometre yol yapmıştık, telefonlarımız çekiyor muydu... hepsi tamamen önemsizleşti. Tek önemli olan şey; suyun üzerinde süzülürken etrafımızdaki kayaların ve ağaçların sessizce bize eşlik etmesiydi.

The gentle rustling of the sweetgum trees in the wind mingled with the small waves left by the boat as it cut through the water. There was neither loud noise nor an annoying crowd. We were in the midst of a scene that nature had created in its own rhythm, without ostentation for anyone.

Sığla ağaçlarının rüzgarla birlikte çıkardığı hafif hışırtı, teknenin suyu yararken bıraktığı küçük dalgalarla birleşti. Ne yüksek bir ses vardı ne de rahatsız edici bir kalabalık. Doğanın kendi ritminde, kimseye gösteriş yapmadan kurduğu bir sahnenin içindeydik.

Sometimes I even stopped taking pictures and just watched. Because some moments can't be captured in frames; they're etched into your soul. This calm, yet mysterious atmosphere of the Liquidambar forest was exactly such a moment.

Bazen fotoğraf çekmeyi bile bırakıp sadece izledim. Çünkü bazı anlar karelere sığmıyor, insanın içine kazınıyor. Sığla ormanının bu sakin, ama bir o kadar da gizemli hali tam olarak böyle bir andı.

On the way back, I took one last look at the lake. After getting off the boat, we all gathered. We took a group photo by the lake. Everyone was waving. Wearing colorful coats to protect us from the cold, we shone brightly in the scenery. In the center was the Turkish flag hoisted high, and in the background, a magnificent view: a calm lake reflected by a pine forest and steep cliffs. Like everyone who comes here, I said the same thing: "I will come back again someday." Because some places aren't just visited; they call to you. The sweetgum forest called to me, silently...

Dönüş yolunda göle son kez baktım. Tekneden indikten sonra hepimiz toplandık. Göl kenarında hep beraber bir hatıra fotoğrafı çektirdik. Herkes el sallıyor. Üstlerimizde soğuk havanın etkisiyle renkli renkli montlarla doğada parladık. Ortada göklere çekilmiş Türk Bayrağı ve arkada harika bir manzara, ve sakin bir göl yansıma ile çam ormanı ve dik kayalıklar vardı. Buraya gelen herkes gibi bende aynı cümleyi kurdum. " Bir gün tekrar geleceğim." Çünkü bazı yerler sadece gidilip görülmez; insanı çağırır. Sığla ormanı da beni çağırdı hem de sessizce...