Bring Back Your Inner Child / İçindeki Çocuğu Geri Getir ( EN-TR)

Sharing in the joy of a little girl feels so good to me now; it instantly brings out the feelings I've kept hidden for years, covered up under the covers. At that moment, I bring the thoughts I had shelved back to the table. You can think of it as opening a chest that has been waiting to be opened in the corner of your room for years. The contents of that chest are our feelings and thoughts—things we know exist, but have forgotten over the years. How about we go back in time, take a journey through time, and reconnect with the child within us?

Küçük bir kızın sevincini paylaşmak şu anda bana çok iyi geliyor; yıllardır sakladığım, örtülerin altında gizlediğim duyguları anında ortaya çıkarıyor. O anda, rafa kaldırdığım düşüncelerimi tekrar masaya getiriyorum. Bunu, yıllardır odanızın köşesinde açılmayı bekleyen bir sandığı açmak olarak düşünebilirsiniz. O sandığın içindeki şeyler, bizim duygularımız ve düşüncelerimizdir; var olduğunu bildiğimiz, ancak yıllar içinde unuttuğumuz şeyler. Zamanda geriye gidip, bir zaman yolculuğuna çıkıp, içimizdeki çocukla yeniden bağlantı kurmaya ne dersiniz?

As a child, I desperately wanted to grow up quickly and act like an adult. But now I wish I could shrink back. When I wanted to be big, I was at the age where I would run after a ball, fall down, and scrape my knee. Or I could be that mischievous child trying to chase after a flying balloon. Many of the emotions, thoughts, and behaviors we learn since childhood just sit there in a corner of our brain. There's even a medical term for this in the healthcare sector. It's called the limbic system...

Çocukken bir an önce büyüyüp, yetişkinler gibi davranabilmeyi çok isterdim. Ama şimdi küçülmesi diliyorum. Büyük olmayı istediğimde, bir topun peşinden koşup, yere düşüp, dizimi kanatan yaşlardaydım. Ya da uçan bir balonun peşinden koşmaya çalışan yaramaz bir çocuk da olabilirim. Çocukluktan beri öğrendiğimiz bir çok duygu, düşünce ve davranış beynimizin bir köşesinde öylece duruyor. Hatta bunun sağlık sektöründe tıbbı bir tanımı bile varmış. O da Limbik sistem...

The limbic system is a complex structure located deep within our brain that regulates many fundamental functions such as emotional responses, memory, and motivation. This system is evolutionarily ancient and plays a fundamental role in shaping the social and emotional lives of humans and other mammals. Source

Limbik Sistem, beynimizin derinliklerinde yer alan ve duygusal tepkiler, hafıza, motivasyon gibi bir çok temel işlevi düzenleyen bir yapılar kompleksidir. Bu sistem evrimsel açıdan eski olup, insanların ve diğer memelilerin sosyal ve duygusal yaşamlarını şekillendiren temel bir rol oynar. Kaynak

As I grew up, I realized that my feelings, emotions, and thoughts were changing too. Yet as time went on, I could see that those childlike feelings I had locked away in the depths of my heart were being triggered again when I encountered certain situations. Sometimes we hear a piece of music we don't know where it came from, and we sing along and dance to it, and that's when our childhood emerges. In fact, we should try to put all our troubles and stress aside and try to laugh more, play more, and dream more.

Büyüdükçe fark ettim ki, duygularım, hisselerim ve düşüncelerim de değişiyor. Oysa zaman ilerledikçe, yüreğimin derinliklerine hapsettiğim o çocuksu duygularımın, belli başlı durumlarla karşılaştığımda, yeniden tetiklendiğini görebiliyorum. Bazen nerden geldiğini bilmediğimiz bir müzik sesini işitip, şarkıya eşlip edip oynuyoruz ya, işte çocukluğumuz orada ortaya çıkıyor. Aslında tüm sıkıntıları ve stresi bir kenara atıp, daha çok gülmeyi, daha çok oynamayı ve daha çok hayal kurmayı denemeliyiz.

As a child, I felt so free that I knew no limits to what I could do. I always focused on my own actions. I lived in the moment, without thinking about the consequences, without even imagining what might happen in the future, and without worrying about tomorrow. Productivity and creativity flowed naturally from within us. As time passed and we grew older, we became vulnerable to criticism from our elders. As we became bound by the warnings and restrictions of others, we lost that creative spirit within us.

Çocukken kendimi o kadar çok özgür hissederdim ki; yapabileceklerim konusunda sınır tanımazdım. Her zaman kendi yaptıklarıma odaklanırdım. Sonuçlarını düşünmeden ve ileride olabilecekleri tahmin bile etmeden ve gelecek kaygısı taşımadan sadece anı yaşardım. Üretkenlik ve yaratma hissiyatı içimizden kendiliğinden akardı. Zaman ve yaş ilerledikçe büyüklerimizden gelen eleştiriler karşısında savunmasız kalırdık. Başkalarının söyledikleri uyarılarına ve kısıtlamarına bağlı kaldıkça, içimizdeki o yaratıcı ruhumuzu da kaybettik.

When I was a child, everything was very simple. There was no internet. Television had only just begun to appear. When we got bored at home, we would go out into the street or neighborhood and play ball. Sometimes we would play ball and hide-and-seek until nightfall. Until our mother called us from the balcony. I was very happy when my father bought me new shoes. I would put the shoes right next to my bed, wear them around the house, and give them a name. When it rained, I never used an umbrella. I liked getting wet. Even walking through puddles was a game to me.

Çocukken, her şey çok basitti. İnternet yoktu. Televizyon sonradan yavaş yavaş gelmeye başlamıştı. Evde canımız sıkılınca sokağa ya da mahalleye çıkıp top oynardık. Bazı zamanlarda akşam hava kararıncaya kadar top ve saklambaç oynardık. Ta ki annemiz balkondan bize sesleninceye kadar. Babam bana yeni ayakkabı aldığında çok mutlu olurdum. Ayakkabıyı yatağımın hemen yanına koyar, evin içinde giyerek ona bir isim takardım. Yağmur yağdığında şemsiye diye derdim hiç olmazdı. Islanmaktan hoşlanırdım. Su birikintilerinde yürümek bile benim için bir oyundu.

Some nights, after hearing a story or recounting an event, I would go to bed in fear. I would cover my entire body with my red velvet blanket. At that moment, I believed that even if someone entered the room, they would never find me. I would just close my eyes and wait for sleep to come. The best part of childhood was that everyone could see when you were happy. Because your heart and mind moved in unison. We did what we wanted to do immediately. Because we were sincere. We never hid our feelings. We didn't pretend.

Bazı geceler, bir hikayenin ya da bir olayın anlatımından sonra korkarak yatağıma geçerdim. Kırmızı kadife renkli yorganımla tüm bedenimi örterdim. O an odaya biri girmişse bile beni asla bulamayacağını sanırdım. Sadece gözlerimi kapatıp, uykumun gelmesini beklerdim. Çocukluğun en güzel tarafı da mutlu olduğunuzu herkesin görmesiydi. Çünkü kalbinizle beynimiz aynı anda hareket ederdi. Yapmak istediklerimizi anında yapardık. Çünkü samimiydik. Hiç bir duygumuzu gizlemezdik. Rol yapmazdık.

We were all children once. We've all heard our elders ask, “What will you be when you grow up?” At that moment, we would say whatever came to mind. Depending on our mood at the time, we would casually mention the professions we were curious about and wanted to learn. Astronaut, painter, dancer, doctor... I remember when they asked me, I said I wanted to be a writer. As we grew up, the real meaning behind these questions began to emerge. As we grew older, we began to understand that life wasn't spent just dreaming. And so, we lost the most valuable habit of dreaming that remained from our childhood.

Hepimiz çocuk olduk. Büyüklerimizden "Büyüyünce ne olacaksın" sorusunu hepimiz duymuşuzdur. O an kafamıza eseni söylerdik. O an ki ruh halimize göre merak ettiğimiz ve öğrenmek istediğimiz meslekleri gelişi güzel söylerdik. Astronot, ressam, dansçı, doktor... Bir kere bana sorduklarında ben yazar olmak istiyorum dediğimi hatırlıyorum. Bizler büyüdükçe bu soruların asıl gerçekleri de ortaya çıkmaya başlıyordu. Büyüdükçe hayatın hayal kurarak geçmediğini kavramaya başlamıştık. Böylelikle çocukluğumuzda kalan en değerli hayal kurma alışkanlığımızı da kaybetmiş olduk.

So why don't we bring back the childhood we left behind? Let's not wait any longer. Think about it: when was the last time you listened to the voice of the child inside you? One day, when we bring back the childhood we lost within ourselves, we will also regain our greatest treasure: our freedom.

Öyleyse neden geride bıraktığımız çocukluğumuzu geri getirmiyoruz? Daha fazla beklemeyelim. Bir düşünün: İçinizdeki çocuğun sesini en son ne zaman dinlediniz? Bir gün, içimizde kaybettiğimiz çocukluğumuzu geri getirdiğimizde, en büyük hazinemizi de geri kazanacağız: özgürlüğümüzü.