An Evening Walk: Sunset

Hello, everyone. How are you?
I hope everything is going well.
I'm spending these days resting a lot. When I say resting, it's actually a bit tiring or exhausting for me. Because doing nothing doesn't always feel good to people who are used to working. Naturally, it's like people who aren't used to working get tired quickly when they try to do something...

• Herkese merhaba. Nasılsınız?
  Umarım her şey yolundadır.
  Ben bu günleri bolca dinlenerek geçiriyorum. Dinlenerek derken, bu benim için aksine biraz yorucu ya da yıpratıcı oluyor da denebilir. Çünkü çalışmaya alışmış insanlara boş durmak her zaman iyi gelmez. Doğal olarak çalışmaya alışmamış insanların bir işler uğraştıkları zaman hemen yorulmaları gibi...

The body always wants what it's used to. Is it a vicious cycle or the dialectic of life? It could be both. People who eat constantly gain weight, and as they gain weight, their appetite increases. Eating is the catalyst for the desire to eat. In other words, doing something is the way to keep doing it... I've gone on too long about this, but what I mean is that doing nothing tires me more than working these days.

• Vücut neye alıştıysa hep onu istiyor. Bir kısır döngü müdür yoksa hayatın diyalektiği mi? Her ikisi de olabilir. Sürekli yiyen insanlar kilo alır, kilo aldıkça yeme şehveti artar. Yemek yemek, yemek isteğinin mayasıdır. Yani bir şeyi yapmak onu devam ettirmenin yoludur... Bu bahsi uzattım ama demek istediğim, boş durmak beni çalışmaktan daha çok yoruyor bu günlerde.

I took the photo above in 2018. It popped up yesterday while I was browsing through my Google photos. It took me back to the past. My husband's brother and I went for an afternoon walk. We walked to a high place opposite the village. Of course, we talked about work during the walk. He is a civil engineer and works in the private sector. We chatted about the advantages and disadvantages of the private sector. Every job and sector has its good sides and its difficult sides. The conversation continued along these lines.

• Yukarıdaki fotoğrafı bir 2018 yılında çekmişim. Dün google fotoğrafları karıştırırken karşıma çıktı. Beni geçmişe götürdü. Eşimin erkek kardeşi ile akşamüstü yürüyüşe çıkmıştık. Köyün karşısında yüksekte bir yere kadar yürüdük. Tabiki yürüyüş esnasında işten konuştuk. Kendisi inşaat mühendisi, özel sektörde çalışıyor. Özel sektörün avantajları ve dezavantajları üzerine sohbet ettik. Her işin ve sektörün güzel yönleri olduğu gibi zor tarafları da var. Muhabbet bu minvalde devam etti.

We sat on a high rock where we went and watched the view of our humble village. Now I regret not taking a photo of the village too, but there's nothing I can do about it. As we sat there, sunset came, and I'm glad I didn't miss that moment and took a photo. When I found the photo, I was very pleased. It also reminded me of those days and made me a little emotional. Time flies by so quickly. So many things happen in a person's life. Everything in our lives changes rapidly. Without us noticing, without us feeling it... When I found this photo, I wanted to write a little and share it here.

• Gittiğimiz yerde yüksek bir kayanın üzerine oturup mütevazi köyümüzün manzarasını seyrettik. Şimdi hayıflandım, neden köyün de bir fotoğrafını çekmedim diye ancak yapacak bir şey yok. Otururken günbatımı zamanı geldi, iyi ki bu anı kaçırmayıp fotoğraflamışım. Fotoğrafı bulunca çok hoşuma gitti. Hem de o günleri hatırladım ve biraz duygulandım. Zaman hızla akıp gidiyor. İnsanın başından bir çok şey geçiyor. Hayatımızdaki her şey hızla değisiyor. Fark ettirmeden, hissettirmeden... Bu fotoğrafı bulunca biraz yazmak ve burada paylaşmak istedim.

I don't usually write this much, but today it just felt right. When it comes from the heart, who knows what you might write... That's all for now. See you soon.

• Normalde bu kadar yazamam, ama bugun biraz içimden geldi gibi. İnsanın içinden gelmeye görsün. Neler yazar neler... Şimdilik bu kadar olsun. Yakında tekrar görüşmek üzere.

Translated with DeepL.com (free version)